پیش از دهۀ ۲۰ هنر ایران با گذار از هنر قاجار به جریان حاکم مکتب کمال‌الملک رسیده بود و آغاز این دهه مصادف بود با ایجاد چالش‌های متعدد برای این جریان. تا قبل از دهۀ ۲۰ علاوه بر مکتب کمال‌الملک، هنرهای سنتی از جمله نگارگری مکتب تهران و نقاشی قهوه خانه نیز در صحنه حضور داشتند اما به اندازه گفتمان قالبی که توسط مکتب کمال الملک ترویج می‌شد محبوب و متداول نبودند همان‌طور که در ادامه می‌بینیم از ابتدای دهه ۲۰ هنرمندان جوان و نسل بعدی برای رهایی از آرمان‌های این مکتب در جهت ارائه و گسترش برداشت خود از گونه‌ای مدرنیسم ملی برآمدند. در واقع گسترش نوگرایی در هنر را می‌توان به گونه‌ای با نتایج فرایند پرشتاب مدرنیزاسیون و نوسازی در حوزه‌های سیاسی فرهنگی و اجتماعی ایران در آن سال‌ها مرتبط دانست.

هنرکده هنرهای زیبا یکی از مهم‌ترین نهادهای هنری‌ای بود که در این دوره باعث ایجاد تغییر و تحولات بسیاری در هنر ایران شد این هنرکده در سال ۱۳۱۹ شمسی تأسیس شد و مدتی بعد در سال ۱۳۲۸ به عنوان دانشکده به دانشگاه تهران پیوست و به دانشکده هنرهای زیبا تغییر نام داد. برای نخستین بار در ایران در این دانشکده آموزش هنرهای زیبا از طریق برنامه درسی دانشگاهی صورت می‌گرفت در واقع این دانشکده در آموزش و تربیت گروهی از هنرمندان که در دهه‌های آتی نقش مهمی در صحنه هنر نوگرای ایران ایفا کردند، نقش به‌سزایی داشت.